Fuck You, Cogito

Siedzisz w fotelu z marmuru sumień,

myślisz za wszystkich, nie w swoim imieniu.

Palec uniesiony, wzrok ponad tłumem,

etyka czysta – ręce umyte w milczeniu.

Z kieszeni wystaje instrukcja świata,

jak żyć porządnie, jak umierać ładnie.

Ale gdy krzyczy ulica i ściana się łamie,

zostaje notatka: „rozważyć dokładnie”.

Fuck you, Kogito! patronie wahania,

królu przypisów, mistrzu unikania.

Fuck you, Kogito! od ważnego pytania,

bez brudu na rękach, bez ryzyka działania.

Twoja odwaga ma termin odroczony,

zawsze po fakcie, zawsze spóźniony.

Historia krwawi, ty mówisz: „analizuj”,

jakby myślenie było do rozgrzeszenia wizą.

I-ronia gładka, fraza wyprasowana,

sumienie kieszonkowe, wersja regulowana.

Świat się pali, a ty mierzysz popiół

linijką zasad, chłodno, podręcznikowo.

Fuck you, Kogito! strażniku sensu,

co nigdy nie biegnie — tylko waży konsensus.

Fuck you, Kogito, z twoją równowagą,

gdy brak równowagi jest jedyną odwagą.

Może i myślisz, więc jesteś,

ale inni są – bo muszą działać.

Nie każdy luksus refleksji

to cnota, gdy jej cena to cudza strata.

Fuck you, Kogito! —

nie za pytania —

lecz za wygodę rozgrzeszania.

Fuck you, Kogito! mistrzu balansu,

zawsze pośrodku, bez degradacji i awansu.

Fuck you, Kogito, sumieniu w garniturze,

świat krzyczy „teraz”, ty czytasz procedurę.

Fuck you, Kogito! —

Pluję na na twoje pozory.

Moje gwałtowne rozkosze łamią twoje normy,

a ty licz dalej swoje puste rubryki i wzory.

Fuck you, Kogito!

Nie za pytania.

Nie za odpowiedzi.

Za to, że i tak

nic nie znaczyły.

Świat się nie mylił.

Świat się nie uczył.

Świat po prostu był

— Koniec myślenia.