Untitled

Yine gece çöktü, aklımda bin soru.

Elimde kalan tek şey, kırık bir hatıra koru.

Gözlerim yorgun, bu sessizlik can yakar,

Her köşe başında bekler, tanıdık bir efkâr.

​Nasıl geçerdi günler, haberin yoktu senden,

Bir yabancı gibiydin, artık çok uzaktasın benden.

Oysa ben her şeyi, sana adadım derken,

Güneşim erken battı, henüz daha baharken.

​

​Heba olan dünler, bir daha geri gelmez mi?

Yaralı kalbim, bu sızıyı hiç bilmez mi?

Kayıp zamanlarımın hesabı sorulur elbet,

Şimdi sadece bir iz, bıraktığın o hasret.

​Bir yudum nefes dilerdim, oysa sen boğdun beni,

Bu şehrin sokakları, şimdi sana döner mi geri?

Ne kadar koşsam da, hep aynı yerdeyim,

Bir gölge gibi, kendi yorgunluğumla yüzleşeyim.

​Anılar ağır yük, sırtımda taşıdığım,

Sonsuz sandığım ne varsa, şimdi yokluğuna alıştığım.

Bir mum gibi eridim, her gece azalarak,

Kalan tek gerçek sensiz, sensiz geçen bu şafak.

​

​Heba olan dünler, bir daha geri gelmez mi?

Yaralı kalbim, bu sızıyı hiç bilmez mi?

Kayıp zamanlarımın hesabı sorulur elbet,

Şimdi sadece bir iz, bıraktığın o hasret.