Stikte in my hart

(Vers 1)

Ek skryf nie uit woede nie,

maar uit ’n stilte wat brand—

’n Laaste woord vir my eie hart,

’n laaste waarheid in my hand.

Ek het jou liefgehad met stukkies

wat ek self nog moes heel,

maar jy’t my laat voel

asof ek altyd te veel gee, te veel voel.

(Chorus)

Ek het te lank gewag

vir ’n kyk wat my kon dra,

te lank probeer bou

aan iets wat net ek wou hê moet staan.

En elke keer as ek praat van seer,

noem jy dit drama of geluid—

maar al wat ek wou hê

was dat jy my sien… sonder trots, sonder ruis, net absoluut.

(Vers 2)

Ek onthou jou Donderdagaand,

Worcester lig en winterwind—

ek het geglo jy's God se timing,

iets wat weer my siel verbind.

Maar maskers hou nie lank nie,

en leuens raak altyd luid—

en ek het gesien hoe jy verdwyn

terwyl ek jou nog hou, al raak ek self verskuild.

(Bridge)

Ek wou jou nie verander nie,

net hê jy moet saam groei—

maar jy’t jouself weggesteek

in trots, in stilte, in wat ooit mooi kon bloei.

(Outro)

So ek los nou die seer,

die hoop wat net ek gedra het dag na dag—

Ek kies vrede oor pyn,

ek kies myself oor wat ek ooit vir jou gewag.

Dankie vir die mooi, al was dit min—

maar my hart loop nou verder,

sonder jou…

en met meer wysheid as begin.