Më parë

Strofa 1]

Më herët isha mirë,

isha vetja, isha i fortë.

Si shkëmb në stuhi,

por tash veç humbas në botë.

Demonët m’kanë kapur prej pas,

të shkuarës nuk i iki dot.

Ti ishe drita, por edhe plagë –

dashuri që djeg, jo që ngroh.

Më herët isha më i fortë, më herët isha i lirë,

tash në errësirë po bërtas pa zë, pa shpirt.

Gjithçka që doja ishe ti,

por ti u bëre plagë në librin tim.

O Zot, më jep forcë,

se më shumë se kurrë kam nevojë.

Po bie – por prapë qëndroj.

Nuk dorëzohem, por çdo përpjekje

tingëllon si një notë e gabuar.

Luftoj për shpresë, kërkoj dritë,

por gjej vetëm hije të ngrira.

Ti ishe ëndrra ime –

sot je mallkimi im.

Më herët isha më i mirë –

sot jam thjesht i humbur n’errësirë.

Më herët isha më i fortë, më herët isha i lirë,

tash në errësirë po bërtas pa zë, pa shpirt.

Gjithçka që doja ishe ti,

por ti u bëre plagë në librin tim.

O Zot, më jep forcë,

se më shumë se kurrë kam nevojë.

Po bie – por prapë qëndroj.

Ku jam unë? Ku është vetja ime?

Gjithçka që isha –

u zhduk me ty bashkë.