Druga szansa

Byłaś wszystkim, co w życiu miałem

Jedynym światłem, gdy gubiłem sens

Każdy mój oddech był przy Tobie

Każdy krok prowadził właśnie tam

Twoje dłonie znały moje cisze

Twoje oczy widziały więcej niż ja sam

I choć wszystko było takie prawdziwe

Czułem, że gdzieś w środku jeszcze nie dorosłem

Muszę odejść, choć to boli

Nie dlatego, że nie kocham Cię

Tylko nie umiem być tym, kim powinienem

Daj mi czas, potrzebuję się odnaleźć

Druga szansa — nie dla nas teraz

Ale dla mnie, żebym umiał żyć

Może kiedyś wrócę silniejszy

I nauczę się naprawdę kochać

Nie chcę ranić tego, co piękne

Nie chcę niszczyć tego, co prawdziwe

Lepiej odejść zanim będzie za późno

Niż zostać i zgubić wszystko

To nie ucieczka — to szczerość

To nie koniec — tylko droga w głąb

Bo czasem trzeba się rozpaść

Żeby nauczyć się być

Muszę odejść, choć serce krzyczy

Że to Ty byłaś moim domem

Ale dom to coś więcej niż uczucie

To gotowość, której jeszcze nie mam

Druga szansa — to moje wołanie

Nie o Ciebie, lecz o zmianę mnie

Jeśli kiedyś drogi się spotkają

Chcę być kimś, kto już nie ucieka