Święta niosą nas do domu

Za oknem śnieg jak biały puch,

A w domu pachnie wspólny stół.

Dwoje dzieci śmieje się, mój mąż trzyma mnie za rękę znów,

Choć mieszkamy gdzieś daleko, w Niemczech płynie każdy dzień,

To w sercu mam ten polski spokój, co ogrzewa nawet cień.

(refren)

Święta niosą nas do domu,

Tam, gdzie czeka każdy kąt.

Gdzie rodzice i rodzeństwo

Wciąż pamiętają każdy błąd.

I choć życie nas rozrzuciło,

Gdzieś po świecie, jak ten wiatr,

Co roku jadę tam do Polski,

By znów poczuć rodzinny blask.

(zwrotka 2)

Tu jest mój brat i jego miłość,

Tu blisko także mąż ma braci dwóch.

Rodzinny krąg jest przy mnie zawsze,

Choć w sercu tęsknię tam, gdzie mój pierwszy dom rósł.

Czasem nocą zamknę oczy i znów słyszę znany dźwięk –

Kolędy z dawnych lat i śmiech, który koi każdy lęk.

(refren)

Święta niosą nas do domu,

Tam, gdzie czeka każdy kąt.

Gdzie rodzice i rodzeństwo

Wciąż pamiętają każdy błąd.

I choć życie nas rozrzuciło,

Gdzieś po świecie, jak ten wiatr,

Co roku jadę tam do Polski,

By znów poczuć rodzinny blask.

(bridge)

I nawet jeśli dzielą nas

Kilometry, drogi, czas –

To w grudniowe jasne noce

Znów jesteśmy razem w nas.

(refren – finał)

Święta niosą nas do domu,

Znów zapuka w serce cud,

Bo w miłości jest ta siła,

Która skraca każdy trud.

I nieważne, gdzie mieszkamy,

Ważne, że mam was i świat,

Bo rodzina jest jak gwiazda —

Co prowadzi mnie przez czas.