[Intro]
[Rap Verse]
ทุกบรรทัดที่ฉันขีดเขียน มันด้วยปากกาเล่มหนึ่งที่เธอมอบให้
ใจความข้างในกระดาษ พร่ำพรรณนาเอ่ยถึงคนที่อยู่ห่างไกล
อักษรภายใต้รอยขีดปากกา เปี่ยมด้วยความรู้สึกของใจที่พรั่งพรู
ผสมรอยยิ้มและคราบน้ำตา หยดลงกระดาษแทบเป็นรู
สวัสดีครับผู้ที่เปิดอ่านดู ไม่ว่าพ่อแม่พี่น้องหรือคุณครู
ปู่ย่าน้าอาตายายหรือน้องนาง หรือเป็นเธอคนดีคนเดิมตลอดมา
ทันทีที่อ่านไปสองสามบรรทัด ตัวหนังสือ แกว่ง ไปโดดมาไม่ค่อยชัด
เอ่ยว่าตัวฉันตอนนี้ไม่ค่อยสบายนัก ยอมทนตรากตรำหวังสบายให้คนรัก
ขอโทษเพื่อนฝูงที่ไม่ค่อยได้ทายทัก เพราะฉันทำโอทีแทบไม่มีเวลาพัก
ต่อให้จะเหนื่อยสุดตัวภาพจำยังคงชัด วันเวลาเก่าเก่า ที่เราได้เคยฟูมฟัก
และฉันจะวาดฝันใส่ลงจดหมาย หวังว่าครั้งนี้คงจะไม่ใช่สุดท้าย
เหมือนกับคำสอนว่าฉันนั้นทำได้ ขอหลับตาให้สบายวันพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่
[Chorus]
ความรู้สึกในใจ ส่งออกไปภายในเนื้อหา
ผ่านรอยฝนจากปลายปากกา ในยามนิทราคืนนี้
ต่อให้จดหมายเปียกฝน หรือต้องทนผ่านในปีนี้
หวังว่ามันจะเป็นไปได้ด้วยดี เลยจะสื่อด้วยปากกาด้ามนี้
ไปถึงเธอ
[Rap Verse]
ขอโทษทีที่ไม่บอกว่าทำอะไร งานในเมืองศิวิไลซ์มันเป็นแค่ภาพลวงตา
ฉันจากมาแดนไกลทำอะไรก็ธรรมดา เป็นลูกจ้างรายวันหาเงินสู้ยิบตา
จะไม่รอคอยโชคชะตารอให้บุญหล่นทับ ถึงแม้จะเป็นหนี้แทบไม่มีรายรับ
ปริญญาหนึ่งใบไม่ช่วยอะไรมากมายนัก มีเพียงเสื่อผืนหมอนใบใช้หลับพักสายตา
วันหนึ่งชีวิตฉันกลับพลิกผัน เหมือนกับลอยตัวจากดินไปสู่ฝัน
มีเงินเดือนพอดีมีที่พักในทุกวัน ทรงผมรุงรังตอนนี้กลับสั้นเกรียน
หน้าที่หนึ่งเดียวคือเป็นรั้วของชาติ ในที่แห้งเตียนไม่เหมือนกับภาพวาด
เสียงปืนดังเกลื่อนกลาดในคืนไร้แสงเทียน ตัวฉันยังคงเขียนเรื่องราวและส่งไป
ในใจลึกลึก อยากจะจากจะกลับบ้าน กลับไปพบเจอคนที่เคยอยู่เคียงข้าง
หากแต่ไม่อยากเป็นภาระให้กับคนเครือญาต เลยต้องกัดฟันทนต่อไปใจแทบขาด
หวังว่าจดหมายนี้ที่จะส่งไป มันจะส่งถึงเธอสื่อว่าฉันนั้นไม่เป็นไร
ภาวนาอ้อนวอนถึงแม้จะส่งไม่ถึงใคร และหวังว่าครั้งนี้คงจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
[Chorus]
ความรู้สึกในใจ ส่งออกไปภายในเนื้อหา
ผ่านรอยฝนจากปลายปากกา ในยามนิทราคืนนี้
ต่อให้จดหมายเปียกฝน หรือต้องทนผ่านในปีนี้
หวังว่ามันจะเป็นไปได้ด้วยดี เลยจะสื่อด้วยปากกาด้ามนี้
ไปถึงเธอ
[Piano Solo]
[Final Rap Verse]
ฉันยังคงพบหน้าเธออยู่เสมอในความฝัน เป็นหนึ่งในเวทมนตร์ที่คอยผลักดันตัวฉัน
รวมถึงด้ามปากกาที่เธอได้ให้กัน เลยได้ขีดเขียนมันสื่อเรื่องราวส่งไป
ไม่มีทางรู้เลยว่าเราจะได้เจอกันตอนไหน หากว่าฉันยังอยู่และเธอไม่เปลี่ยนไปไหน
มีเพียงกาลเวลาโชคชะตาและจิตใจ และคงสักวันเราคงได้พบกันใหม่
Langx
