گَرچه مَستیم و خَرابیم، چو شَبهایِ دِگَر
باز کُن ساقیِ مَجلِس؛ سَرِ مینایِ دِگَر
اِمشبی را که دَر آنیم غَنیمَت شِمُریم
شایَد ای جان، نَرِسیدیم به فَردایِ دِگَر
مَستِ مَستم؛ مَشِکَن قَدر خود، ای پَنجِهٔ غَم
مَن به میخانهاَم اِمشَب، تو بُرو جایِ دِگَر
چه به میخانه، چه مِحراب، حَرامَم باشد
گَر به جُز عِشقِ تواَم هست تَمَنّایِ دِگَر
تا رَوَم از پِیِ یارِ دِگَری میبایَد
جُز دِلِ مَن دِلی و جُز تو دِلآرایِ دِگَر
تو سیه چَشم، چو آیی به تَماشایِ چَمَن
نَگُذاری به کسی چَشمِ تَماشایِ دِگَر
گَر بِهِشتیست رُخَت، نِگارا، که دَر آن
میتوان کَرد به هَر لَحظه تَماشایِ دِگَر
از تو زیبا صَنَما؛ این قَدَر جَفا زیبا نیست
گیرَم این دِل نَتوان داد به زیبایِ دِگَر