Do zobaczenia Łukasz

Jest mi cholernie, cholernie...

Bardzo przykro mi jest,

Choć Cię nie znałam przecież osobiście.

Świat polityki nie mej rzeki jest bieg,

Lecz Ty po niej pływałeś –

Byłeś tym jednym, unoszącym się swobodnie liściem.

​Wiem, że Twoja dusza wróciła do źródła,

Choć tu na ziemi zbyt krótko zbyt krótko była.

Teraz został po Tobie ogromny żal i pustka

I prawda – ta prawda, którą cisza ukryła.

Prawda, którą cisza ukryła

Nie bałeś się wejść tam, gdzie inni milczeli

Gdzie mrok dławił krzyk tych najmniejszych i kruchych

Odsłoniłeś twarze tych, co w cieniu siedzieli

Karmiąc się krzywdą bezbronnych i głuchych.

​Bo prawda ma cenę, gdy uderza w układy

Gdy kręgosłup jest prosty, a sumienie czyste

Zbyt niewygodny byłeś, zbyt szukałeś zwady

Z tym, co w tym świecie jest brudne i nieoczywiste.

​To nie był moment, ni chwila nie była

Na Twoje odejście gdzieś tam do nieba.

Tu miałeś być dalej, serce okazywać,

Pomoc nieść tam, gdzie jej bardzo potrzeba.

​Wiem, że byłeś aniołem zesłanym z nieba,

By dobro rozsyłać, by walczyć o słabszych.

Teraz został wielki żal, czuć go, gdy Cię nie ma,

Już się nie dowiesz, jak wiele dla innych znaczysz.

Może gdybyś był taki sam jak tamci

Gdybyś nic nie mówił, nic dla innych nie robił

Teraz byś spokojnie dalej żył i tańczył

nikt Twojego płomienia nagle by tak nie zgasił.

​Lecz wybrałeś drogę, co sercem jest pisana

By chronić te istoty, co same się nie obronią

I choć dziś ta droga jest łzami zalana

Twoje czyny przed zapomnieniem Cię schronią.

Będziesz w sercach i pamięci tych ludzi i zwierząt

W każdej duszy która pokrewna twojej była

Twoje słowa będą płynąć nadal moją rzeką

By historia twoja była ciągle żywa

ciągle była żywa

Była ciągle żywa

Choć twe życie zostało nagle tak przerwane

Było piękne i czyste w prawdę ubrane

I teraz dla wielu będzie niezapomniane

Będzie będzie niezapomniane

Nie nie nie niezapomniane

Niezapomniane

Do zobaczenia Łukasz