Nie słowem jestem

Nie słowem

lecz ogniem daj mi język płomienia

W mej duszy śpiewa głos przeznaczenia

Nie gestem lecz rzeką pokaż czyny swoje

W niej płynie życie, którego się nie boję

Nie boję

Nie nie nie

Nie boję

A kiedy mgła zawiśnie nad lasem

Ten płomień będzie

mym drogi kompasem

Bo nie jestem ciszą

Martwą wśród korzeni

Ni liściem suchym

Leżącym na ziemi

Jestem ogniem duszy

Głosem rwącej rzeki

To ona mnie prowadzi

Gdy świat mnie kaleczy

Ona mnie prowadzi

Gdy świat świat

Mnie kaleczy

Nie szukaj mnie tam

gdzie tłumów przybywa

Gdzie chaos i pustka

mój ogień przerywa

Gdzie głos mój

staje się niemy nagle

I kiedy w tej pustce

statku Martwe są żagle

Nie szukaj mnie w słowach

Które zadrę w sobie mają

One nie koją lecz serce ranią

One nie dają uśmiechu w obłokach

Lecz tylko łzę płynącą z oka

Tylko łzę

Łzę płynącą z oka

Nie słowem, lecz ogniem jestem

Językiem jego płonącym

Gdy w ciszy stoję na bagnach

Nie słysząc myśli błądzących

Nie gestem jestem, lecz duszą nocy

Jej cichym szeptem i krzykiem wolności

W niej nie ma chaosu otwarte są oczy

Dotyka spokojem pełnym namiętności

Dotyka spokojem

Spokojem pełnym namiętności

Namiętności

Bo z tych języków płynących po świecie

Ten ogień we mnie życie mi plecie

Jest cichym darem

Krwią wzburzoną czasem

Mym słowem wolności

Mą Siostrą mym bratem

Słowem wolności

Mą siostrą mym bratem

On śpiewa do mnie, rozpala serce

On pali się jasno, w duszy cicho szepcze

On daje drogę, w kierunku rzeki mojej

Bym doszła do źródła, ono jest mym słowem

Bym mogła w jej głębi zanurzyć się z ufnością

Choć rwąca też bywa, jest moją wolnością

Jest moją wolnością

Moją wolnością

Nie słowem

nie gestem jestem

Takim jak inni mają

Nie ich językiem, w których siebie nie znają

I nie tą dłonią, która w pięść jest zaciśnięta

Pogubiona na własnych mrocznych zakrętach

Lecz ciszą wśród wiatru

I słońcem w nocy

Płomieniem rozpraszającym zamglone oczy

Duszą idącą do źródła znanego

Oddalonym istnieniem od chaosu czyjegoś

Spokojem, który daje innym ukojenie

I tym duszy szeptem drzewa korzeniem

Duszy szeptem drzewa korzeniem

Drzewa korzeniem

Bo

tam gdzie serca głos wolności słychać

To Czyjaś dusza spokojnie oddycha

W tych szeptach i żródle rzeki płynącej

W języku słowa ogniem płonącym

W języku słowa

Słowa ogniem płonącym

Ogniem płonącym

Płonącym płonącym

Ogniem