Belki de bu kader, belki geç kaldık
Seninle ben aynı duaya durmadık
“İyi misin?” demedin hiç
Ben o soruyu içimde bin kere sordum kendime gizli gizli
Bir şehir soğudu sen gidince
Kahveler acı, geceler sessiz
Adın geçsin diye bekledim rüzgarda
Ama sen susunca kalbim de bitti yavaşça
Her şeyi içimde sakladım
Gurur mu sevda mı, çözemedim hâlâ
Şimdi “özledim” diye yazsam sana
Biliyorum, okur gülersin arkana baka baka
Sen san ki ben tükendim
San ki gözüm arkanda kaldı
Dönsem yine yaralarım aynı
Ama hâlâ içimde bir yerin ağrır
Ben seni sevmedim demem
Sadece hep içime attım
Kalbim kırık, ben alıştım
Sen sustun, ben battım… ama geri dönmem artık
Belki ben büyürüm, belki sen anlarsın
Gittiğin yol sana huzur sansın
Ben yaşarım, söner içimde ateş
Ama adın… kalır bende bir yerlerde sessizce