Attim içime

Belki de bu kader, belki geç kaldık

Seninle ben aynı duaya durmadık

“İyi misin?” demedin hiç

Ben o soruyu içimde bin kere sordum kendime gizli gizli

Bir şehir soğudu sen gidince

Kahveler acı, geceler sessiz

Adın geçsin diye bekledim rüzgarda

Ama sen susunca kalbim de bitti yavaşça

Her şeyi içimde sakladım

Gurur mu sevda mı, çözemedim hâlâ

Şimdi “özledim” diye yazsam sana

Biliyorum, okur gülersin arkana baka baka

Sen san ki ben tükendim

San ki gözüm arkanda kaldı

Dönsem yine yaralarım aynı

Ama hâlâ içimde bir yerin ağrır

Ben seni sevmedim demem

Sadece hep içime attım

Kalbim kırık, ben alıştım

Sen sustun, ben battım… ama geri dönmem artık

Belki ben büyürüm, belki sen anlarsın

Gittiğin yol sana huzur sansın

Ben yaşarım, söner içimde ateş

Ama adın… kalır bende bir yerlerde sessizce