10

Verse 1]

Kami’y mga biyahero, araw at gabi,

ako si Dodoy, at si Vanvan naman ang aking katabi

Sa bawat paglalakbay, ulan man o bagyo’y laging nakisabay

Malalakas na hangin, puno’y sumasayaw sa dilim

Pero tuloy ang takbo, hanggang kami ay makarating.

Mga mata’y gustong pumikit, antok pilit nilalabanan

sa mga kwentohan at tawanan, tanging gayun nalang,

Sakit at pagod sa katawan, hindi naging hadlang.

Pangarap para sa anak, ‘yan ang aming dasal.

Kahit gaano kahiirap, tuloy sa pag-asang matutupad

Mula sa Dipolog, hanggang Zambwangga, may Pagadi-an, Cotabato at Gensan pa,

Kahit saan man kami makakarating

para sa pamilyang mahal, wala kaming inuoru ngang byahe, kahit ulan at baha, pa

Mula sa Dipolog, hanggang Zambwangga, may Pagadi-an, Cotabato at Gensan pa,

Kahit saan man kami makakarating

para sa pamilyang mahal, wala kaming inuoru ngang byahe, kahit ulan at baha, pa

Sa daan maraming pasaway, mga aso't pusa, trapik , mga lubak, na kasabay

Lahat ng hirap at kaba, tiniis para sa kanila

Hindi hadlang ang pagod, kahit panganib ay sumugod

Basta’t makapagtapos sila, lahat ay sulit, wala nang iba

Panganib di iniinda, sa Diyos kami’y umaasa

Sa Kanyang gabay at awa, ligtas kami lagi sana

Hanggang makarating ng bahay, yakap ng anak ay alay

Doon bumabalik lakas, pag-ibig sa pamilya’y wagas

Hanggang dulo ng biyahe, lakas ay ‘di magmamaliiw

Para sa minamahal, lahat ng pagod ay hindi maililihim

Sa bawat pag, uwi, may ngiti’t bagong pag-asa

Kami ang mga biyahero — dasal sa Diyos, sandigan ng pamilya.

Kami ang mga biyahero — dasal sa Diyos, sandigan ng pamilya...hu..hu..hu..huuu....hu