A7

چِشمِ مَن، بِیا مَنو یاری بِکُن

گونه‌هام خُشکیده شُد، کاری بِکُن

غِیرِ گِریه مَگه کاری می‌شِه کَرد؟

کاری اَز ما نِمیاد، زاری بِکُن

اون کِه رَفته دیگه هیچ‌وَقت نِمیاد

تا قِیامَت، دِلِ مَن گِریه می‌خواد

هَرچی دَریا رو زَمین داره خُدا

با تَمومِ اَبرای آسِمونا

کاشکی می‌داد هَمه رو بِچِشمِ مَن

تا چِشام بِحالِ مَن گِریه کُنَن

اون کِه رَفته دیگه هیچ‌وَقت نِمیاد

تا قِیامَت، دِلِ مَن گِریه می‌خواد

قِصّهِ گُذَشته‌هایِ خوبِ مَن

خیلی زود مِثلِ یه خواب تَموم شُدَن

حالآ بایَد سَر رو زانوُم بِذارَم

تا قِیامَت، اَشکِ حَسرت بِبارَم

دِلِ هیشکی مِثلِ مَن غَم نِداره

مِثلِ مَن غُربَت و ماتَم نِداره

حالآ کِه گِریه دَوایِ دَردِمِه

چِرا چِشمَم اَشکِشو کَم میاره؟

خُورشیدِ روشَنِ ما رو دُزدیدَن

زیرِ اون اَبرایِ سَنگین کِشیدن

هَمه‌جا رَنگِ سیاهِ ماتَمِه

فُرصَتِ مُوندَنِمون خیلی کَمِه

اون کِه رَفته دیگه هیچ‌وَقت نِمیاد

تا قِیامَت، دِلِ مَن گِریه می‌خواد

سَرنِوشْت، چِشاش کوره، نِمی‌بینه

زَخمِ خَنجَرَش می‌مونه تو سینه

لَب بَسته، سینه غَرق بِخون

قِصّهِ مُوندَنِ آدَم هَمیـنه

اون کِه رَفته دیگه هیچ‌وَقت نِمیاد