Nie moje...

Nie moje to jest nie biorę

Nie moje odchodzę od tego

Odchodzę

Niech to co mnie hamuje odpłynie

Niech zniknie przepadnie i zginie

Nie nie nie moje

Oczyszczam się z kurzu przeszłości

Niech spokój we mnie zagości

Niech spłynie energia miłości

Niech spłynie Ona jest moja

Pozbawia mnie wątpliwości Wszelkich wątpliwości

Nie moje jest to co boli

Co tłamsi i trzyma w niewoli

Co nie chce słońca jasnego

Lecz ciągnie ciągnie do złego

Nie nie nie moje

Bo cienie już swoje poznałam

Z nimi żyłam z nimi się bratałam

Lecz nie dla mnie są ich życia biegi

I nie moje są ich mroczne szeregi

Nie nie nie moje są ich szeregi Nie moje

To co ukryte niepewne i wyobrażone

Niech będzie przez serce przezwyciężone

Niech pokaże troskom drogę objawienia

To światło energii energii spełnienia

Bo można poddawać się wątpliwości

Błądząc we mgle bez światła miłości

Lecz gdy odrzucisz to co nie twoje

Słońce cię znajdzie w tobie znów spłonie

Mój jest letni wiatr co łzy wyciera

Echo myśli co w słowa je ubiera

Moja jest wiosna i jej odrodzenie

Gdy ziemia daje przyrodzie spełnienie

Moje są te oceanu fale i jego głębiny

W nich moje obawy pływały i tańczyły

Zmieniły je fale w ciepłą bryzę wiosenną

By poczuć spokój i fal fal to ciepło

I jesień jest moja choć bywa mglista

Lecz jest też jak tęcza i pięknie złocista

Choć nieraz nostalgia serce porywa

I Tęsknota we mgle też się odzywa

Nie moje jest to co łzą pozwala płynąć

Co pcha do mroku by w nim ciągle ginąć

Nie moje są oczy i te innych spojrzenia

Co patrzą się pusto bez śladu cienia

Nie biorę i nie chcę przyjmować do serca

Głosów co kuszą chcą złem mroku szeptać

Odrzucam od siebie wszelkie ich słowa

Nie moje są one nie moje

Moja jest miłość Na nią jestem gotowa

Mój jest ten gest gest ten spokojny

Krok lekkich nóg na szlaku dostojny

I to powietrze już nie gęste tak ciągle

Pierś ma oddycha nim sobie swobodnie

Moje są słowa co niosą zrozumienie

Te chwile co dają komuś ukojenie

I księżyc jest mój gdy nów nastaje

Napawam się jego energią Jemu się oddaję

Nie moje jest życie Tak obce i nieznane

Gdy myśli są brudne i nieuczesane

Gdy serce się kłóci ciągle z moim ego

Nie moje są ich walki chcące mego złego

I nie moi są ci co ciągle do ucha szepczą

Co ulegają innym fałszywym podszeptom

Ich magia jest brudna nie podąża za światłem

Ich myśli nieczyste nie moim są znakiem

Nie nie nie moim

Mój jest letni wiatr co łzy wyciera

Echo myśli co w słowa je ubiera

Moja jest wiosna i jej odrodzenie

Gdy ziemia daje przyrodzie spełnienie

Moje są te oceanu fale i jego głębiny

W nich moje obawy pływały i tańczyły

Zmieniły je fale w ciepłą bryzę wiosenną

By poczuć spokój i fal fal to ciepło

Jesień jest moja choć bywa mglista

Lecz jest jak tęcza i pięknie złocista

Choć nieraz nostalgia serce porywa

I Tęsknota we mgle też się odzywa

Lecz to jest moje bo spokój niesie

I lato jest piękne i ta złota jesień

Nie ma już wiatrów co niszczą szlaki

Jest moja droga na niej moje znaki

I jest moja miłość co serce koi

Miłość w oceanie głębi jego toni

Głębi jego toni