Tozlu Defterler

Baktım aynaya, gözlerimde pus var,

Zaman aktı geçmedi, içimde binbir sus var.

Kaldırım taşlarında hikâyeler birikir,

Her adım bir sitem, sokaklar beni bilir.

Çocukken hayallerim vardı gökyüzü kadar,

Büyüdüm, gerçekler sardı dört bir yanımı dar.

Anne dua ederdi, "Evladım yoldan şaşma,"

Ben sokakla konuştum, her biri başka başka.

Rap bir terapi oldu, kelimeler can yoldaşı,

Yazdım dertlerime, sayfalarım gözyaşı.

Dünya dönüyor ama içimde bir eksik,

Kimse bilmez derinimi, yüzümde maske mislik.

Her dost bi’ gölgeymiş, ışık vurunca kaçar,

Sırtımdaki hançerler konuşmaz ama bağırır açar.

Ben yine sustum, içime aktı cümleler,

Zehir gibi mısralar, kalbime zincirle.

Zamanla anladım: Herkes haklı kendince,

Ama herkes yalnız aslında, çırpınır kendi içinde.

Mikrofon elimdeyken sessizlik korkar benden,

Ben konuşurken susar dünya, sözüm geçer zemzem.

Kimim ben? Soruyorum hâlâ her gece,

Bir cevapsız çağrıyım, düşmüş hatıra hece.

Ama yazmaya devam, bu kalem susmaz,

Çünkü içimdeki çocuk hâlâ umutla susmaz.

---