Nicość

Boli mnie gdy trwam

Zamknięta w ciszy

W klepsydrze myśli znikam

Tylko ona mnie słyszy

Choć myślałam inaczej

Teraz w niej chcę być

Bez spojrzeń i tłumaczeń

Świat głęboko skryć

Bo przecież

nic nie znaczę

Jestem piaskiem

Pyłem ulatującym z wiatrem

Nic nie czuję

Nie słyszę

Nie ma mnie

Zamieniam się w cisze

Jestem w mroku

Tym jednym snem

Nocą i dniem

Nocą

I dniem

Znikam wraz z wiatrem

Nie chcę już być

Łzy nie potrafią więcej się kryć

Tak boli mnie

gdy w ciszy jestem

Nikt mnie nie widzi

Zostaję szeptem

Na czyiś ustach

Zamieniam się w mgłę

W odbiciu lustra

Zastygła krew

Zastygła krew

Tonę w snach

Deszcz zmywa ostatnie

Tchnienie nadziei

Znikam gdzieś w sobie

W Głębi mej ziemi

Piasek zasypał uśmiech

By zastygł schowany

głęboko ukryty w odbiciu

I tylko jesienny deszcz

Pozwoli mu na szept

Pozwoli na szept

Już mnie nie boli

To znak czasu

Mój kres

Jestem w słowie

Na rzęsie dawnych łez

Dawnych łez

Sen nie chce przestać

Noc dalej istnieje

Mgła się przebija

Dając nadzieję

Nadzieję

Na dzień

Który z nocą

Nie chce się rozstać

I tylko

W ciszy i szeptach

Chciałby pozostać

Chciałby Pozostać

Lecz

Budzi się o świcie

Z nocy wyrwana

Ta jedna łza

na rzęsie skąpana

Ta jedna łza

Nikomu nieznana

Nie nie nie

Nieznana

W blasku księżyca

Spłynęła z bólem

Rozpadła się w nicość

Już nic nie czuję

nic nie czuję

Rozpadła

Się w nicość

Ze łzą i bólem

Ze łzą i bólem

Już nic nie czuję

Nie czuję

Nie czuję

Nie nie nie

Nie czuję