(INTRO) Schrijf de datum op, zet de tijd in de kantlijn, Een anker in de storm om niet alleen in m’n hoofd te zijn. Geen theater of pose, maar een noodrem voor de nacht, Tegen de waanzin die me steeds weer overvalt met kracht. Zonder anker drijf ik weg, de grip glipt uit m’n hand, Eén gedachte wordt een snelweg naar een onbekend land. Schrijven is geen luxe, het is vechten voor m’n geest, Tussen rennen en bevriezen, waar ik altijd ben geweest. Aanpakken, doorpakken, herpakken op herhaling, De nette versie faalde, dit is de eerlijke vertaling. (VERSE 1: DE SPIEGEL) 17 april 2023, ik schreef het zwart op wit: "Alweer een nieuw dieptepunt," de tekst waarin ik zit. Het voelt overdreven, maar tegelijkertijd te echt, Als je aan de rand staat van je eigen laatste gevecht. Ik raakte het contact kwijt met m’n normale ik, Langzame toegevingen, elke dag een nieuwe knik. In de spiegel zie ik een jongeman, hij bedoelt het goed, Maar de stress en de drugs zitten diep in z’n bloed. Z’n gezicht is aangetast door negativiteit en strijd, Een verslag van slapeloze nachten en verloren tijd. "Dit was nooit m’n bedoeling," die zin snijdt als een mes, Geen zelfmedelijden, maar een keiharde les. De energie is weg, het enthousiasme is gedoofd, Ik zie de sporen van de chaos in m’n eigen hoofd. (VERSE 2: DE MACHINE) De buitenwereld beukt nu in op m’n wankel bestaan, Eén rechtszaak voor de schulden, maar er komen er meer aan. Drie zaken in drie maanden, de druk wordt absurd, Terwijl m’n binnenwereld door een vloedgolf wordt bestuurd. Je gaat denken in termijnen, in dossiers en kille cijfers, Terwijl de angstscenario's in je borstkas blijven kijven. M’n systeem op gevaar, een kort lontje elke dag, Ik word de man van het dossier, de man die niet meer lach. Uitleggen aan instanties, je leven plat op papier, Maar de echte waarheid, die vind je echt niet hier. Ik ben meer dan m’n fouten, meer dan dit kille verslag, Iemand die kan leren, ook na deze zware slag. Overleven is korte termijn, het zoekt de snelle rust, De ongezonde uitweg die de brand even blust. (VERSE 3: DE KIP ZONDER KOP) 27 maart, m’n rijbewijs werd officieel ingevorderd, Een zure dag, m’n vrijheid werd bruut verstoord. Ik kon het weten, de verantwoordelijkheid is van mij, Niet alleen maar pech, de gevolgen staan in de rij. 4 april, de chaos in m’n kop bereikte de grens, Een "kippetje zonder koppie", een machteloos mens. Rondstruinend in de puinhopen van m’n eigen brein, Humor als laatste wapen om niet helemaal gek te zijn. "Ah fuck, alweer een break," m’n focus glipt weer weg, De wereld draait door, ongeacht wat ik hier zeg. Zelfmisleiding is een sluier: "morgen pak ik het op," Maar morgen werd een cirkel, een sleur zonder stop. (OUTRO) Ik schrijf een pagina vol, zonder orde of plan, Zoek die ene zin waar ik me aan vasthouden kan. Eén kleine actie, hoe dom of belachelijk ook, Om de regie te pakken uit deze verstikkende rook. Geen perfectie de Circle wordt doorbroken Herpakken Doorpakken op herhaling.

Het Boek