we

یادی نَموندِه از مَن و تو تو خاطِرِه

نَه مَن، نَه تو

از «ما» حَرفی نَباشِه بِهتَرِه

چیزی نَموندِه از قَدیم

نِمی‌خوام حَتّی بِمونِه لَحظِه‌ای از تو بِرام

فَقَط هَمین، تو بِهتَر می‌دونی که چی گُذَشت

فِیْسِ جَ٬وونِ مَن شِکَست

زَخم‌هایِ تو، مِثلِ یِه حادِثِه که نَه

بَدتَر از فاجِعِه بود

تَکْ/گُناهِ مَن تویی

کیدیگِ به یِک گُناه ،این‌جوری مُرد؟

کَسی جُز مَن خَدایی این‌جوری بود؟

چین و چُروکِ دورِ چِشمام ،یادِگارِ توئِه

جَوونی مُرد، تَک و تَنها، روزِگارَم غَم‌زَده

این مَنَم که دُنیام شُدِ شَهرِ ، جَنگ‌ ،زَدِه

به وُسعَتِ دَردایِ ایران، هر جارو میبینی یِ کوهی غَم داره

بِبین مَنو، بِچَش این غَمُ، تَلخِ، نَه؟

میخورم این سَمُ ولی تسلیم نمیشم به سنگی مثِه تُ..

کُنجِ دِلَم غَم زَده، رَنگِ زِندِگی از این خونه که رَفت

تَمامِ روزام بی‌رَنگ، شَب‌زَدِه‌ام غَمگینَم

نایی نَدارِه این مَن، مَنو شِکَست این غَم

دِل‌خوشی مَعنی نَداشت، حَتا،آب دیگِ ،رو تِشنِگیمْ،اَثَر نَداشت

مَن که گُذَشتَم از هَمِه، از هَر چی که بود و هَست

فَقَط نَباش

شاید یِه روزی رُخ بِه رُخ بِشیم

پُشتِ خاطِرِه‌هایِ سوخته

تو نِگاهِتو می‌دُزدی

چون می‌دونی چی شِکَست، چی مُرد، چی ریخت، چی گُذَشت

چین و چُروکِ دورِ چَشمام قِصه ‌یِ، دَردایِ پِنهانِه

مَن فَریادَمو خُردَم تا کَسی نَفَهمِه

چِطور لِه شُدَم، چِطور از خُودَم کَم شُدَم

چین و چُروکِ دورِ چَشمام یادِگارِ توئِه

جوونی مُرد، تَک و تَنها، روزِگارَم غَم‌زَده

این مَنَم که دُنیام شُدِه شَهرِ جَنگ‌زَدِه

به وُسعَتِ دَردایِ ایران، هر جارو میبینی یِ کوهی غَم داره

بِبین مَنو، بِچَش این غَمُ، تِلخِه نَه؟

میخورم این سَمُ ولی تسلیم نمیشم به سنگی مثِه تُ..

هیچی از «ما» نَموندِه

نَه اِسم، نَه خاطِرِه

هَمِه‌چی مُرد

ولی دَردِشْ، تو مَن زِندَ‌ست

لَعنَت به تو و هَر چی که هَست

سـالِک...