Talizman ziemi

Taka jestem, taka bywam

Przed nikim się nie ukrywam

Nie szukam poklasku, nie lubię słodyczy

Jestem, jaka jestem – czasem pełna goryczy

Nieraz tonę w ciemności, otaczam się mrokiem

Jestem jego ziemią, on jest moim okiem.

​

Bo jestem, jaka jestem, z własną siłą się nie kryję

Choć gdy słabość mnie dopada, w samotności nieraz wyję

Jednak serce nieustannie pcha mnie wciąż do przodu

Pomimo własnych burz i zimowego chłodu

Nie boję się ciemności, nie boję się już mroku

Jestem ziemi talizmanem, tarczą własnych kroków! Tarczą własnych kroków

​

Moje drogi nie są już tak bardzo niepewne

Choć chciałabym czasem odwrócić się za siebie

To jednak idę, idę – biegnę, biegnę, biegnę!

I tylko jedna chwila, szeptana w brzasku słońca

Może mnie zatrzymać, przemówić bez końca

Może być moim echem w borze ciemnym, niezmiennym

Może być moim słowem, prawdziwym jak skała pewnym! Jak skała pewnym

​

Przed prawdą się nie kryję, choć czasem ona boli

Choć krwawi mi serce, nie chcę obłudy niewoli

Choć nieraz dni są ciężkie i lęk mnie za rękę trzyma

To diabeł moich kroków już nigdy nie nagina!

Nie będę szła mu na rękę, nie oddam mu dziś steru

Mam w sobie dość ognia i dość mocy charakteru.

​

Bo jestem, jaka jestem, z własną siłą się nie kryję

Choć gdy słabość mnie dopada, w samotności nieraz wyję

Jednak serce nieustannie pcha mnie wciąż do przodu

Pomimo własnych burz i zimowego chłodu

Nie boję się ciemności, nie boję się już mroku

Jestem ziemi talizmanem, tarczą własnych kroków! Tarczą własnych kroków!

​

Choć mgła chciałaby zasłonić mi drogę

Zaciemnić myśli, bym nie wiedziała, gdzie iść

Niewidzialny opiekun idzie moim krokiem

Jego znakiem jest w piasku skryty złoty liść

Z własnymi bliznami, z historią, ze łzami

Z uśmiechem, co kruszy się pod powiekami

To siła mnie niesie, to mój kompas i malarz

Przetrwałam te rany, choć ogień mnie spalał.

Choć ogień mnie spalał!

Lecz zrozumiałam, że on płonie we mnie

Jest moją siłą pchającą niezmiennie

Jest moją mocą spalającą zło na drodze

Dzięki niemu wiem co mam robić, a czego nie mogę

On mi pokazał jak ominąć przeszkody

Ten ogień we mnie...topi wszystkie lody

Topi wszystkie lody!!!!

​Bo jestem jaka jestem

Z własnymi bliznami

Z własną historią

Skrytymi łzami

Z własnym uśmiechem radością w duszy

Z własnym zrozumieniem serca które się kruszy

Z siłą, która podnosi mnie za każdym razem

To mnie napędza, jest moim kompasem

Jest moim malarzem, malującym mój świat

Dzięki niej przetrwałam pomimo wielu ran

Pomimo wielu ran!

Bo jestem, jaka jestem, z własną siłą się nie kryję

Choć gdy słabość mnie dopada, w samotności nieraz wyję

Jednak serce nieustannie pcha mnie wciąż do przodu

Pomimo własnych burz i zimowego chłodu

Nie boję się ciemności, nie boję się już mroku

Jestem ziemi talizmanem, tarczą własnych kroków!

Nie szukam nikogo, kto by mnie usłyszał

Kto by tym samym powietrzem oddychał

Mój opiekun jest w wietrze, gdy dopada mnie złość

On mi pokazał, kim dla kogo mam być...

Jestem jaka jestem.

Z niczym nie chcę się już kryć

Nie chcę się już kryć!