Fraszka o wirtualnej znajomości

On był samotny Jej było źle

Gdzieś w internecie poznali się

On ją zaprosił na kieliszek wódki

Myśląc że utopi w niej swoje smutki

Ona nie chciała wciąż się wzbraniała

Choć ją kusiło nieśmiałą wciąż grała

Nieśmiałą nieśmiałą grała

On jednak nalegał słodkie słówka prawił

Chciał się z Nią napić a potem pobawić

Więc ganiał za Nią wirtualnymi ścieżkami

Pisząc poematy pod Jej postami

Samotność Jego była zbyt długa

Wszak własna dłoń to nie posługa!

Lecz On nie szukał tylko zabawy

Chciał fajnej szczerej przyjaznej baby

Ona myślała nad jego zalotami

"Może faktycznie gdzieś się spotkamy?"

"Może On wcale nie jest taki zły

I tak mam nudne ostatnio dni"

Więc w końcu zgodziła się na spotkanie

"Może i będzie całkiem fajne?"

On się ucieszył na tę wiadomość

Wszak równy był z Niego jegomość

Zaprosił pannę na film do kina

"Niech się rozerwie trochę dziewczyna"

Potem pójdziemy pogadać szczerze

Niech wie Że w przyjaźń i miłość tak ciągle wierzę

I kiedy razem napijemy się wódki

Jeśli nam się zachce trochę pofiglować

Nie będziesz miła niczego żałować!"

Lecz Jej nie figle były w głowie

Nie nie nie figle

Czekała więc cierpliwie co facet powie

Chciała go poznać miło spędzić czas

On w głębi duszy tego samego chciał

I tak się stało co miało się stać

Spotkali się - nie tylko raz!

A Jej już wcale nie było tak źle

Wzburzył w niej łajdak gorącą krew

A On zobaczył w Niej siebie samego

Oj niedobrze niedobrze drogi kolego!

Miało być tylko jedno spotkanie

Chwil kilka spędzonych na figlowanie

Lecz ta znajomość wirtualnie rozpoczęta

Stała się owocna i niezwykle namiętna!

Zapragnęli oboje spędzać więcej czasu

Więc poszli dnia jednego na grzyby do lasu

Tam On jej wyznał zrywając borowika

Jakże mu się podoba jej natura dzika!

Ona z lubością przyjęła jego czułe słowa

Kochać go była już chyba teraz gotowa

Choć dni rodziły pewne wątpliwości

Zapragnęli oboje wzajemnej miłości

Lecz życie to nie tylko leśne spacery

To także rachunki i dni dość chimeryczne

On czasem rzucał w kąt swe poematy

Gdy mu światłowód rwał się w pół debaty

Ona zaś choć gotowa na wielkie kochanie

Wciąż się martwiła "Co z nami zostanie?"

Czy ten borowik co w lesie znaleziony

To symbol szczęścia czy żart nieproszony

​​Postanowili więc sprawdzić swą krew

Nie tylko w lesie wśród szumu drzew

Gdy noc zapadła a wódka schłodzona,

Wpadła mu wreszcie w spragnione ramiona

Już nie nieśmiała już nie wirtualna

Stała się dlań realnie wręcz nienasycalna

On choć jegomość bywał ułożony

Przez jej dzikość został całkiem zniewolony

Zapomniał o kinie o smutnych dniach w sieci

Gdy w ogniu namiętności czas tak szybko leci

​​Dziś gdy siadają wieczorem przy kawie

Wspominają te posty i "podejście" do babiej

On już nie pisze wierszy pod postami

Bo woli ją czuć pod swoimi palcami

Ona zaś wie że choć internet kłamie

Tym razem los podał jej silne ramię

I choć miłość z sieci ma opinie różne

Te ich wspólne noce wcale nie są próżne

A morał z tej fraszki płynie dość prosty

Warto czasem z wódką spalić stare mosty!