Verse 1)
Apat na sulok ng isip, punong-puno ng pangarap,
Kahit ang daan ay baku-bako, hindi ako magpapanggap.
Na madali ang lahat, na walang sakit, walang hirap,
Sa bawat pagsubok, lalo akong humihigpit, lumalawak.
Mga salitang binitawan, parang batong ibinato,
Sinubukang dumurog, ang puso'y gawing bato.
Pero sa halip na magalit, ginawa kong gasolina,
Para lalong magliyab, ang apoy ng aking layunin.
(Verse 2)
Uli't-ulit na babangon, kahit madapa't masugatan,
Ang bawat sugat, tanda ng tapang, ng matinding laban.
Hindi ako perpekto, may pagkakamali, may kahinaan,
Pero ang pagbangon ko, higit pa sa inaasahan.
Nakita ko sa salamin, ang tunay na kayumanggian,
Puso'y kasing-init ng sikat ng araw sa tag-initan.
Mga pagdududa niyo, hindi ako natitinag,
Dahil ang tiwala ko sa sarili, hindi kayang gibain ng sinuman.
(Verse 3)
Tila alon na sumasalpok, ang mga kritiko'y humahampas,
Pero ako'y matatag na bato, sa dagat ng mga balakid.
Hindi ako magpapaapekto, sa ingay ng mga palaka,
Ang akin lang pakikinggan, ang himig ng aking kanta.
Na isinulat ng pawis, ng dugo, at ng luha,
Na puno ng pag-asa, na hindi basta-basta kukupas.
Kahit ang mundo'y magdilim, ako'y sisindi ng ilaw,
Para ipakita sa iba, na may pag-asa kahit saan.