Stavanger e heima mi

Eg våkne opp te regg på ruta,

men det e greit, for eg vett kor eg bur.

Gågaten våkne, folk e i farta,

kaffien dampa, og livet det snur.

Eg går langs Breiavatnet, ser svanene gli,

dom e der alltid, så rolige, fri.

Domkjerkå ruva, og klokkå seie:

"Du e i Stavanger, du vett kor du ska."

(Ref)

For Stavanger e heima mi,

med sjø og fjord og litt melankoli.

Olja og måkå, og hjerta e med,

eg trenge’kje mer – det e her eg vil le.

Ja, Stavanger – her vil eg bli.

Folk snakke brett, og smile litt skeivt,

me tar ein pils og ein drøs, så blei det seint.

På Pedersgadå lukte det krydder og gryta,

alle verda e samla i ein liten by.

Eg huske eg sprang som ein unge i regn,

nå går eg med paraply, men kjenne meg sejn.

Frå Tasta te Hillevåg, eg kjenne kvart strøk,

ein blanding av arbeid, av latter og røyk.

(Ref)

For Stavanger e heima mi,

med sjø og fjord og litt melankoli.

Olja og måkå, og hjerta e med,

eg trenge’kje mer – det e her eg vil le.

Ja, Stavanger – her vil eg bli.

(Bridge)

Kanskje eg reise, ser verda ein gang,

men eg vett eg vil alltid komma tebage.

For ingenting slår ein kveld med Rogalands-slang,

og ein solnedgang øve Byfjorden i magen.

(Ref)

Stavanger e heima mi,

med sjø og fjord og litt melankoli.

Olja og måkå, og hjerta e med,

eg trenge’kje mer – det e her eg vil le.

Ja, Stavanger – her vil eg bli.

(Outro – a capella)

Stavanger…

Eg elske deg, byen min.