เพื่อนชายคนเก่า

มีบทเพลงเพลงที่ฉันนั่งเขียน ถึงเรื่องราวเมื่อคราววัยเยาว์ จนตัวเราได้ศึกษามัธยมปลายจบแล้วแยกย้ายกันไป

มหาลัยคือจุดหมายของแต่ละคน แต่อ้ายนั้นมันจน เป็นคนขัดสนไม่พอกิน ที่นาที่ดินกะบ่มี จบ ม.ปลายมาได้ก็ยังดี พอแค่นี้แล้วค่อยคิดอีกต่อไป

*มหาวิทยาลัยวัวชนพัทลุง สาวเทคนิกผมหยิกยุ่งฌามา สาวรามคำแหงรอณอรัญถามหา สาวโรงงานเย็บผ้าน้ำตานอง เดินจัดของทำงานในเซเว่นมีกะเช้าเย็น เปลี่ยนเวรกันไป แต่เซ่เว่นดันอยู่หน้ามหาวิทยาลัย เห็นเธอเดินผ่านมาผ่านไปทุกเช้าเย็น คงไม่เห็นคนที่เคยเป็นเพื่อนกัน เธอกับฉันสนิทกันในตอนนั้น ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อ เธอเรียนมหาลัย. ลืมเพื่อนชายตัดไม้เผาถ่านขาย เธอคงอายจึงไม่กล้าให้ใครฮู้จัก พนักงานเซเว่นคนนี้เป็นเพื่อนของเธอ เธอลืมคนที่ดูแลเธอมา

**นี่แหละหนาหน้าตาทางสังคม ค่านิยมสังคมของเรา เราได้ดียิ่งเหยียบย่ำซ้ำเดิมเขา คนเผาถ่าคือเฮามันก็มีจิตใจ บ่อยากฮู้บ่เป็นหยังพูดคุยกันบ้าง เผื่อบางครั้งอกหักมา เขาดูดีหล่อเหลาดูเข้าท่า แต่ใช่ว่าจะเป็นคนดีเสมอไป

[Male Vocal]ซ้ำ *,**

อกหักยามใด๋อย่ามาหาอ้ายเด้อนางคนเผาถ่านมันบ่กล้าใกล้เธอ หากวันหนึ่งเธอนั้นได้เจอะเจอ ขอให้เธอได้เจอแต่คนที่ดี อ้ายคนนี้รู้ดีว่าบ่สมนาง คนเผาถ่านคนนี้ลืมมันไป ตั้งหน้าตั้งตาเรียนไปได้ดีก็ดีใจ แต่อย่าให้ใครเขารังแก คนเผาถ่านคนนี้มันบ่มีความหมายสำหรับเธอ