Dipten Zirveye
İkibinonsekiz… kalbim daha çocuktu
Aşk mıydı o, yoksa kaderin notu mu?
Dipleri gördüm ama düşmedim
Şimdi zirveye koşuyorum, pes etmedim
İkibinonsekiz, masum bi’ kalp
Cepler boş ama umutlar tam
Çocukluk aşkı mı kader planı mı
Bilmiyordum o zaman hayatın sınavını
Zehir gibi günler geçti üstümden
En dibini gördüm kendi gözümle
Dost dediklerim gitti bir bir
Kaldım aynayla yüz yüze, tek bir ben ve sinir
Ama yılmadım, beton gibi durdum
Her darbede biraz daha güç buldum
Maddi manevi fırtına esti
Ama karakterim hiç eksilmedi, hep netti
Gece uzun, nöbet gibi hayat
Sabrettim, yazdım kendi kaderimi rahat
Düştüm ama kalktım her defa
Şimdi önümde açık tüm yollar
Dipten zirveye, adım adım geldim
Kaybettim sandılar, ben yeniden doğdum
Kalbim savaş alanı, pes etmedim
Şimdi hem aşkla hem hayalle doluyum
Dipten zirveye, bak hâlâ ayaktayım
Çok yara aldım ama dimdik kaldım
Yanımda o, çocukluk sevdam
Bir yuvaya doğru yürüyorum sağlam
Yıllar geçti, değişti çok şey
Ama içimdeki çocuk hâlâ aynı hey
Tekrar kavuştuk yazgı gibi
Bu aşk sıradan değil, başka bir his gibi
Nasipse bir yıla yüzük parmakta
Kendi yuvamız, huzur o çatıda
Hayal kurardım küçükken hep
Şimdi gerçek oluyor tek tek
Askerlik mesleği çocukluk düşü
Vatan için durmak, dimdik yürüyüşü
Hayat savaşsa ben hazırım
Hem sevdaya hem göreve hazırım
Çok şey aldı bu hayat benden
Ama daha fazlasını verdi emekle
Bugün güçlüysem sebebi dün
Gözyaşı, sabır ve inanç bütün
Dipten zirveye, hikâyem gerçek
Bu kalp yenilmez, bu ruh sert
Hem aşk hem görev omuzumda yük
Ama taşıyorum gururla, dimdik
Dipten zirveye, yolum uzun
Ama artık korkum yok hiçbir zorluk
Çocukluk aşkım yanımda bugün
Ve önümde tertemiz bir ömür….
[Verse]
[Pre Chorus]
Firo
