[Verse]
Karanlık çökmüş, sokak lambası titrer,
Kaldırımda uyur umut, soğuk beden titrer.
Cebinde hiç yok, ruhunda bin yara,
Kağıttan kuleler, hükmeden bir kara.
Altın tabakta yemek yer yukarıda,
Aşağıda çocuk aç, hayal kurar duvarda.
Yönetmelik diyor, adalet hep bizimle,
Ama rüşvetle dönüyor devran, hep gizliyle.
[Chorus]
Sokakta adalet yok, yolsuzluk bir virüs,
Hüküm sürer para, halk olur esiriz.
Kime güveneceğiz? Herkes kendi derdinde,
Sokakta adalet yok, çürüdük bu zillette.
[Verse 2]
Tetikte gezeriz, umut bir kurşun mesafesi,
Hükümet sessiz, halkın yok sesi.
Kağıt imzalarla çalınır her hak,
Sokaklarda kan, köşede sessiz bir ah.
Gökyüzü gri, yağmur bile ağlıyor,
Vicdanlar karanlık, kimse hesap sormuyor.
Kaç kişi aç yatarken sarayda ziyafet,
Kaç hayat yok olur, bu düzen bir afet.
[Bridge]
Beton duvarlar altında ezilen hayatlar,
Sözde adalet, hep yanlış tartar.
Köprüler yapıldı, altından ne geçti?
Sokakta bir çocuk, aç mı tok mu seçti?