Untitled

Tęsknię za tobą, przyjacielu mój kochany

Dwanaście lat razem — dziś zostały tylko rany

Szliśmy przez życie, choć nie było lekko

Każdy dzień to walka, każdy oddech — piekło

Pamiętam te chwile, dobre mimo bólu

Świat nas nie oszczędzał, nie dawał wyboru

Pomogłem ci odejść… to był najgorszy dzień

Serce pękło na pół, a w środku tylko cień

Żegnam cię dziś, choć nie chcę, rozumiesz

Czasem miłość to ból, którego nie cofiesz

Świat zabiera więcej niż daje nam szans

Ale pamięć o tobie — to mój ostatni bastion, mój blask

Na tej ziemi każdy walczy o kawałek chleba

Jedni mają wszystko, innym ciągle trzeba

Głód w oczach ludzi, choć mają już max

Biorą dalej bez końca — taki chory świat

A ci na dnie? Już ledwo się trzymają

Równia pochyła — powoli spadają

I nikt nie patrzy, nikt ręki nie poda

Bo łatwiej brać więcej niż dzielić się — szkoda

Żegnam cię dziś, choć nie chcę, rozumiesz

Czasem miłość to ból, którego nie cofiesz

Świat zabiera więcej niż daje nam szans

Ale pamięć o tobie — to mój ostatni bastion, mój blask

Daj żyć, świecie — bądź trochę sprawiedliwy

Nie tylko minimum, nie bądź tak chciwy

Każdy coś traci, każdy walczy z demonem

Ile razy można upaść, zanim wszystko spłonie?

Trochę nadziei — tyle trzeba człowiekowi

Żeby wstać jeszcze raz, mimo ran na głowie

Bo życie jak rondo — kręcisz się wciąż

Ale musisz znaleźć wyjazd… choćby przez ból

Zostaniesz ze mną — w pamięci, w sercu

Nie ma już cierpienia… tam, gdzie jesteś, wreszcie spokój

A ja tu jeszcze walczę… dzień po dniu

Do zobaczenia kiedyś, bracie — po drugiej stronie snu

Żegnaj ta pogoda nie wyszła nam abyśmy razem mogli doczekać tyvh naszych starych czasów ,zostaniesz mi w sercu piesku na zawsze